Huwelijk en doop

Dutch

Begin dit jaar maakten wij voor het eerst een traditioneel Grieks huwelijk en doop mee. Onze vriend Akis trouwde in de Grieks-orthodoxe kerk en tevens werd het dochtertje, dat in november 2013 was geboren, gedoopt. De doop van een eerste kind wordt hier vaak gecombineerd met het kerkelijke huwelijk van de ouders.

Normaal zijn er heel veel mensen te gast bij dergelijke gelegenheden, tussen de 1000 en 2000 man is geen uitzondering. Het is niet vreemd als genodigden familie, vrienden en/of dorpsgenoten meenemen naar zo’n gelegenheid. Dit stel wilde het echter klein houden en hoopten het te beperken tot ca. 100 man, alleen familie en hele goede vrienden werden uitgenodigd. Wij vonden het dan ook een hele eer dat wij uitgenodigd waren.

Op zondag 11 januari zou de plechtigheid in de kerk om 12.00 uur beginnen. Na een week kou en nattigheid was het die dag stralend zonnig en warm voor de tijd van het jaar. Akis had ons verzekerd dat hij bij mooi weer op zijn paard naar de kerk zou komen en dat wilden wij natuurlijk voor geen goud missen. Veel te vroeg stonden wij bij de kerk. Met onze Nederlandse manier van denken gingen wij ervan uit dat klokslag 12.00 uur de plechtigheid in de kerk zou beginnen. Toen wij kwart over 11 bij de kerk aankwamen was er nog niemand te zien. Gelukkig scheen het zonnetje lekker en geduldig wachtten wij af.

Langzamerhand arriveerden er meer gasten. Om 10 over 12 kwam de bruidegom aangereden op zijn paard, echt de prins op het witte paard, geweldig! Even later arriveerde zijn bruid in een prachtige witte VW-kever. Volgens gebruik werd de bruid welkom geheten door de bruidegom en kon de plechtigheid beginnen.

Nou, dat ging wel anders dan we gedacht hadden. In de katholieke kerk staat het bruidspaar op het altaar en de aanwezigen nemen plaats in de kerkbanken en de kerkdeur gaat dicht. Hier niet hoor, de deur blijft open en men blijft staan, om het bruidspaar heen en sommigen blijven zelfs buiten staan. Tijdens de plechtigheid lopen mensen gewoon heen en weer, begroeten elkaar en maken een praatje en gaan tussendoor rustig even buiten staan om een sigaretje te roken. In onze ogen had het meer weg van een café dan van een kerk, alleen de statafels en de drankjes ontbraken.

Na de trouwplechtigheid werd hun dochtertje gedoopt. Na een heleboel geprevel van de priester werd het kindje uitgekleed en door het water geslingerd. Er was ook iets met olie en er werd een nageltje en een plukje haar geknipt. Het meiske huilde tranen met tuiten en leek ontroostbaar. Hierna werd het kindje afgedroogd en kreeg ze de mooie doopkleertjes aan. Op een enkele snik na was ze weer een beetje getroost. Maar dat was nog niet alles. De priester plukte haar uit de veilige handen van mama en ging met haar aan de loop, rondje op het altaar en kussen van iconen. Nu was het meiske weer ontroostbaar in de armen van de in haar kinderogen enge man. Nadat de doopplechtigheid achter de rug was, was het verdriet gelukkig snel over.

Toen dit alles achter de rug was, was er in de kerk gelegenheid om het bruidspaar een gelukkig leven te wensen en het envelopje met een donatie in een speciaal daarvoor bestemd zakje te doen.

Hierna stonden alle gasten buiten te wachten, gewapend met handen vol rijst tot het bruidspaar naar buiten kwam. Ze werden met rijst bekogeld voordat ze in de trouwauto konden stappen, op weg met de getuigen en de fotograaf om foto’s te maken. Wij begaven ons met de andere gasten naar een grote feesttent buiten Rethymnon voor de viering. Zoals bij alles wat hier gevierd wordt ging ook dit gepaard met heel veel eten. Geen meezingers, geen speeches, geen ABC of sketches, maar met elkaar aan grote tafels drinken en genieten van de heerlijkste Griekse gerechten.

Na ongeveer een uurtje kwam het bruidspaar binnen, samen met de getuigen. De bruid sneed de bruidstaart aan die klaar stond op een verhoging in het midden van de zaal en voerde de bruidegom en de getuigen. Ze proostten op elkaar met champagne en namen daarna plaats aan tafel en konden eindelijk ook een hapje eten. Met kleine groepjes werden er op het podium traditionele dansen gedaan, maar verder was het vrij tam. Wel kwam het bruidspaar in de loop van de avond, volgens Griekse gewoonte,  de tafels langs om te proosten met de gasten.

Wij hebben een hele leuke en leerzame dag gehad, weer een onderdeel van de vele Griekse tradities leren kennen. We vonden het wel jammer dat er één eeuwenoude traditie ontbrak, het in de lucht schieten om uiting te geven aan de vreugde. Het is officieel verboden, maar we hebben ons laten vertellen dat het nog regelmatig gebeurt, met name in de kleine bergdorpen.