Kreta verkennen

Dutch

Het is opeens alweer half november en de winter is begonnen. Voor het gemak spreek ik net als de Grieken niet over najaar, na de zomer komt de winter. Voor mijn gevoel is de zomer voorbijgevlogen, maar dat is nu eenmaal het gevolg als je het naar je zin hebt. Ook deze zomer hebben we weer talrijke bezoekers uit Nederland gehad, heel erg gezellig.

Nu is de rust weergekeerd, de laatste chartervluchten zijn vertrokken en op een enkeling na zijn er geen toeristen meer op het eiland. De toeristenwinkels en taverna’s hebben hun deuren gesloten en veel van de eilandbewoners zijn druk met de olijvenoogst.

Dit is voor ons een prachtige periode om het eiland te verkennen, niet te heet en niet te druk op de weg. Omdat wij onszelf afgelopen zomer een schattig terreinautootje cadeau hebben gedaan durven we het nu aan om wat onbekende wegen in de bergen te rijden. Als we nu plotseling verrast zouden worden door een grindpad is dat minder erg.

Vorige week vertrokken we voor een tocht door onbekend terrein, samen met vrienden. De eerste koffiestop was in Argiroupoli. In de zomer wordt dit bergdorp, dat bekend staat om zijn prachtige watervallen, druk bezocht door toeristen. Nu was het heerlijk rustig en dronken we koffie met de Grieken. We vervolgden onze weg door de bergen en de volgende stop was in het bergdorpje Myriokefala om het daar gelegen voormalig Byzantijns klooster met een prachtig kerkje te bezoeken. Hierna reden we verder in de richting van de zuidkust naar de bestemming Chora Sfakion. In het seizoen vertrekken hier vandaan talrijke bootjes naar Loutro, dat alleen per boot te bereiken is. Dit staat op het verlanglijstje voor komend voorjaar, met een overnachting in Loutro.

Wat een prachtige route door ongerepte, ruige natuur! Onderweg stopten we bij een juweeltje van een kleine kafenion, genaamd “Wild herbs of Crete”, ongeveer een kilometer voorbij het bergdorpje Kallikratis. Ze verkopen daar tevens kruiden, lokale producten en kleine snuisterijen. Geweldig sfeertje en we genoten daar van een goed glas biologische witte wijn. Een plekje om vaker te gaan bezoeken en aan onze gasten te laten zien.

Richting de zuidkust kwamen we op een hooggelegen punt, waar vandaan we de te vervolgen weg naar beneden konden zien. Een behoorlijk steile afdaling, vol haarspeldbochten en niet al te breed. Het moment voor mensen met hoogtevrees om rechtsomkeert te maken. Voor onze Nederlandse vrienden, die al tientallen jaren op Kreta wonen, was deze route ook nieuw. We besloten na de eerste schrik toch deze route te gaan volgen en reden achter elkaar aan naar beneden. Bij de eerste haarspeldbocht, met diepe afgrond zonder vangrail, vroeg ik mij wel even af of ik dit wel echt leuk vond. Met een gangetje van gemiddeld 30 km per uur daalden we af en het uitzicht was zo prachtig, dat ik mijn angst totaal vergat. Na 28 haarspeldbochten kwamen we uiteindelijk in Chora Sfakion, waar we genoten van een heerlijke Griekse lunch. We moesten bijtijds weer aan de terugreis beginnen, want in deze tijd van het jaar is het hier vroeg donker. We namen een andere weg terug, ook erg mooi, maar wat breder.

We konden terugkijken op een prachtige tocht, waarbij wij weer nieuwe plekken van Kreta hebben ontdekt. En zo verveelt het nooit hier op het mooie eiland!